PRINCESS OF BOOKS: ulubione

#3 Wakacje w Wodospadach Cienia

9/10 03:16

Hejka, dzisiaj chciałabym zaprezentować serię Wodospady Cienia, akcja książek dzieje przeważnie w Wakacje więc jeśli jeszcze nie czytaliście to radzę Wam jak najszybciej za nią się zabrać. Dzisiejszy post jest tak naprawdę zapowiedzią recenzji czwartego tomu, którą wrzucę jutro albo w poniedziałek.

I Tom- Urodzona o Północy
Życie Kylie Galen zdaje się walić w gruzy. Umiera jej ukochana

babcia, rzuca ją chłopak, jej rodzice się rozstają, a w dodatku ciągle widuje dziwną postać, której nikt poza nią zdaje się nie zauważać… Pewnego wieczora Kylie Galen ląduje na nieodpowiedniej imprezie z nieodpowiednimi ludźmi i to zmienia jej życie na zawsze. Matka wysyła ją do Wodospadów Cienia – na obóz dla trudnej młodzieży. Sformułowanie „trudna” jednak niezupełnie określa jej współobozowiczów. Okazuje się, że wraz z nią mieszkają tu wampiry, wilkołaki, zmiennokształtni, czarownice, elfy i inne nastolatki o ponadnaturalnych zdolnościach. Nikt nie wie jednak, jakie umiejętności ma Kylie… Jakby życie nie było wystarczająco skomplikowane, na scenie pojawiają się Derek i Lucas – półelf i wilkołak, którzy zajmują znaczące miejsce w życiu i sercu Kylie.źródło opisu: Wydawnictwo Feeria, 2013

II Tom- Przebudzona o świcie

III Tom- Zabrana o zmierzchu

IV Tom- Szepty o wschodzie księżyca

V Tom- Wybrana o Zmroku (premiera 28 sierpnia 2015)

Nie podałam Wam już opisu kolejnych tomów bo są one po prostu kontynuacją pierwszego. Myślę, że uwielbiam tą serię dzięki niesamowitym dialogom, które potrafią rozbawić i wycisnąć z nas kilka łez. Szepty o wschodzie skończyłam czytać dosłownie przed chwilą i chyba jeszcze nie do końca się po tym tomie otrząsnęłam. Niestety na następną część będę musiała czekać jeszcze półtora miesiąca, ale muszę to jakoś wytrzymać.

Na dzisiaj to wszystko.

Życzę Wam miłego weekendu,

Mam nadzieję,

Zaczytanego :)

Share |

Dotyk Julii

9/10 03:55

tytuł oryginału Shatter Me
wydawnictwo Otwarte
data wydania 28 kwietnia 2014
liczba stron 336

autor Tahereh Mafi

„Nie możesz mnie dotknąć – szepczę. Kłamię – oto, czego mu nie mówię. Możesz mnie dotknąć – oto, czego nigdy nie powiem. Proszę, dotknij mnie – oto, co chcę powiedzieć”.
Nikt nie wie, dlaczego dotyk Julii zabija. Bezwzględni przywódcy Komitetu Odnowy chcą wykorzystać moc dziewczyny, aby zawładnąć światem. Julia jednak po raz pierwszy w życiu się buntuje. Zaczyna walczyć, bo u jej boku staje ktoś, kogo kocha. Bestsellerowa powieść, która podbiła serca czytelniczek na cały świecie.
„Uzależniająca, pełna napięcia i niezwykle zmysłowa. Chciałabym tak pisać. Po prostu nie możesz się oderwać od lektury”. Lauren Kate, autorka Upadłych

źródło opisu: Wydawnictwo Otwarte

Wiem, że codziennie wali się niebo.

Tak, pani Lauren Kate ma racje, że chciałaby tak pisać, bo jej seria Upadli jest co najwyżej przeciętna, ale o tym może innym razem.

Dotyk Julii to chyba jedna z moich ulubionych książek. Po raz pierwszy przeczytałam ją chyba rok temu, wiosną i zakochałam się w niej tak mocno, że następne dwie książki pochłonęłam w dwa dni.

Lekkomyślność jest pokusą, pragnę, pragnę, pragnę rozpaczliwie tego, czego nigdy nie będę mogła mieć.

Dotyk Julii opowiada o dziewczynie posiadającej dość dziwny talent, albo przekleństwo- jej dotyk zabija. I właśnie te trzy krótkie słowa są powodem, dla którego Julia jest niebezpieczeństwem, ale jednocześnie może być nadzieją. Ale czy dziewczyna po kilku latach spędzonych w samotności, ze świadomością, że nawet jej rodzice jej nie chcą, jest w stanie normalnie żyć?

Histeria to luksus, na który chwilowo mnie nie stać.

Pierwszą rzeczą, która zwróciła moją uwagę była pierwszoosobowa narracja, poprowadzona z perspektywy Julii. Było to jak najbardziej udane posunięcie. Czułam się trochę tak jakbym weszła do jej głowy i poznała najskrytsze myśli, pragnienia i lęki, wszystko co starała się ukryć, czytelnik mógł poznać.

Świetnie stworzone zostały także postacie m. in Julia, Adam, Warner, Kenji czy Castle. Każdy z nich jest osobną osobą, bardzo dobrze wykreowaną. Ich zachowania wynikają z ich charakterów. Są naprawdę bardzo naturalni i złożeni, mam przez to namyśli, że nie tak łatwo ich rozgryźć i przejrzeć ich intencje.

Pierwsza część tej trylogii przypomina odrobinę wiersz, każde słowo jest przemyślane, każde zdanie może być cytatem, nic nie dzieje się bez przyczyny.

Moje oczy pękają jak dwa rozbite okna wypełniając mi usta szkłem.

Książka idealna, przynajmniej dla mnie, chociaż czytałam też mniej pochlebne recenzje na ten temat, wiele osób pisało, że drażni ich zachowanie Julii, to, że za bardzo rozczulała się nad swoimi problemami. Ale jak może zachowywać się dziewczyna, która całe swoje życie spędziła sama ze sobą? Jej postawa zmieni się w następnych tomach, ale o tym powiem w recenzji kolejnych części, które postaram się napisać w kwietniu.

- Za to ty twierdzisz, że tak dobrze mnie znasz.Zaciskam zęby, nie ufając sobie na tyle, żeby się odezwać.- Przynajmniej jestem szczery - dodaje.- Dopiero co przyznałeś, że jesteś kłamcą!Unosi brwi.- Przynajmniej jestem szczery co do tego, że jestem kłamcą."

Świat, w którym dzieje się akcja jest wyjątkowy, z łatwością wyobraziłam sobie zniszczoną ziemię i ludzi, w których nie ma już nadziei na zmianę. Desperację i rozpacz. Znowu są osoby,które porównują Dotyk Julii do Igrzysk Śmierci, nie słuchajcie ich, to dwie oddzielne bajki. IŚ to dystopia. DJ to fantastyka połączona z antyutopią i bardziej wyczuwalnym romansem.

Jeśli jesteśmy już przy tym temacie, to tak, będzie wątek romantyczny, ale naprawdę fajnie zrobi się dopiero w Sekrecie Julii, czyli drugiej części.

Podsumowanie: Jeśli jeszcze nie czytaliście Dotyku Julii, to czym prędzej musicie to zrobić. Jeśli natomiast czytaliście, ale jak pisałam denerwowały Was jej przemyślenia dajcie szanse następnej części. Tam nasza kochana Julia trochę się ogarnie.

OCENA KSIĄŻKI: 9/10

Share |

Cień Nocy

8/10 01:51

Właściwie nigdy nie miałem przyjaciół, a przynajmniej bliskich. Pewnie dlatego tyle czytam. Książki były moim najlepszym towarzystwem.

Szok! Szok! Szok! Zaskoczenie! TOTALNY OBŁĘD! Przecież ja nienawidzę wilkołaków... jestem ta od Edwarda... zmienianie się w szczekającego pieska? Eeeee.... No za bardzo tego nie czuje.... Wróć.... Powinien być czas przeszły bo od przeczytania Cienia Nocy jestem totalnie zauroczona likantropią i wszystkim co z nią związane. Nie wiem jak to się stało, ale w tej książce przemiana w wilkołaka stała się dla mnie bardziej realna. Nie twierdzę teraz, że... hmm... picie ludzkiej krwi jest całkiem normalne, ale jakoś łatwiej mogłam sobie to wyobrazić niż hasanie po lesie w futerku. Może zacznijmy od początku...

autor   Andrea Cremer
tytuł oryginału   Nightshade
wydawnictwo   Amber

data wydania 11 stycznia 2011
liczba stron 416

...Calla od zawsze znała swoje przeznaczenie, które wkrótce ma się wypełnić. W osiemnaste urodziny zwiąże się Renem, władczym i seksownym przywódcą innego klanu. Razem z nim będzie walczyć i rządzić. I strzec świętych miejsc dla Opiekunów - potężnych czarowników. Oni są panami życia i śmierci młodych Strażników. I okrutnie karzą za każdy sprzeciw. Ale Calla łamie prawo swoich mistrzów, ratując pięknego tajemniczego chłopca zaatakowanego przez niedźwiedzia. Wtedy w dziewczynie rodzi się bunt przeciwko przeznaczeniu, tradycji i nakazom świata, w którym żyje. Rozdarta między obowiązkiem i posłuszeństwem a uczuciem - musi wybierać. Wybierając miłość, może stracić wszystko, nawet własne życie. Czy zakazana miłość warta jest ostatecznego poświęcenia?

Miałam wrażenie,że ci dwaj bawią się w przeciąganie liny. A ja byłam liną.

Ten opis jest tak strasznie płytki, bezsensowny, robiący wodę z mózgu, że aż nie mieści się w żadnej skali. Gdy po raz pierwszy go przeczytałam wyrobiłam sobie naprawdę złe zdanie na temat tej książki, bo miałam wrażenie, że czytałam już takich milion, te same słowa, takie same sytuacje, nic nowego. Okładka była ładna, ale także mało oryginalna. Wiem, że nie powinno oceniać się książki po okładce, ale jednak pierwsze wrażenie jest naprawdę ważne i strasznie nie lubię gdy ktoś mi je psuje, ponieważ o mały włos nie przeczytałam czegoś naprawdę niesamowitego.

- Czyś ty zwariowała? Niby co chciałaś z nim zrobić? Złapać czaszkę niedźwiedzia i kazać mu aportować?

Jak wspomniałam na początku nie lubię wilkołaków, toleruje je jeśli są tylko dodatkiem do jakieś powieści ale nie bazą. Tym razem spróbowałam przekonać samą siebie, wyciągnąć rękę i przywitać się z czymś nowym. Cieniem nocy. Kolejny raz zastanawiam się jak to się dzieje, że głupia książka może dać mi tyle radości. Opowieść, w której nie ma zbyt oryginalnej fabuły, czy bohaterów. Ale ich relacje między sobą i to jak się zachowują rożni się od tego o czym czytałam do tej pory. Nawet nie wiem do czego to porównać. Po prostu autorka nadała temu wszystkiemu swój własny styl, dzięki czemu rzeczy z pozorów nudne, zaczęły się prezentować odrobinę inaczej.

Bardzo spodobał mi się pewien element, który był realistyczny jak kubeł zimnej wody wylany komuś na głowę. Mam na myśli fakt jak łatwo komuś mydlić oczy, sprawić by wierzył w to, w co karze mu się wierzyć, by nie widział innej drogi, innego sposobu jak żyć i się zachowywać. W tej powieści tyczy się to właśnie głównej bohaterki, Calli, która od zawsze była oszukiwana, a jej główny problem polegał na tym, że nie próbowała szukać prawdy, tylko brnęła dalej w to, co jej mówiono, nie zdawała sobie sprawy z tego, że może mieć własne zdanie. Oczywiście w odnalezieniu samej siebie pomógł jej pewien chłopak, fuj, fuj, fuj, fuj. Nie zmienia to jednak faktu, że właśnie dzięki tej jednaj rzeczy cała książka, oprócz tego, że znośna, robi się naprawdę dobra.

Bohaterowie są bardzo różnorodni, mamy czarne charaktery, dobre wróżki i postacie, których intencje nie są nam do końca znane. Nie mogę Wam o nich powiedzieć nic więcej, ponieważ istotne jest w jaki sposób samemu wyrobi się o nich zdanie podczas czytania. Dajcie się zaskoczyć!

Zdecydowałam, że więcej Wam już nie napiszę o Cieniu Nocy. To po prostu trzeba przeczytać :)

OCENA KSIĄŻKI: 8/10

Share |

Żelazny Król

9/10 03:47

Hej. Wiecie co jest największą zaletą książki, ale może być także jej wadą - zakończenie. Bardzo łatwo zepsuć świetną powieść kiepskim zakończeniem, lub z przeciętnej historii stworzyć fundament do czegoś większego. Nie może ono zdradzać za wiele. Musi być odpowiednio wyważone.
Jest jeszcze druga ważna kwestia- początek. Kiedy jest nudny to po prostu odechciewa nam się czytać i często odkładamy książkę półkę nie zdając sobie sprawy jak interesująco może się rozwinąć i że jeszcze większe zaskoczenie może przynieść zakończenie.
Idealnym przykładem książki gdzie początek jest kiepski, a zakończenie genialne jest własnie Żelazny król, książka, którą dzisiaj dla Was zrecenzuje, albo przynajmniej spróbuje :)

Megan zawsze czuła się obca: w domu, odkąd zaginął jej ojciec, i w szkole, gdzie nie ma żadnych przyjaciół poza Robem. Zna go od zawsze, ale nie wie, że jej wesoły kumpel nie jest zwykłym chłopakiem...W dniu jej szesnastych urodzin – w dniu, w którym stanie się coś strasznego - Rob wyjawi jej prawdę, która odkryje przed nią świat, którego istnienia nie przeczuwała, i miłość, o jakiej nie śniła. Bo przeznaczeniem Megan jest odegrać rolę w wojnie magicznych królestw, powstrzymać zło, jakiemu nie odważy się sprzeciwić żaden elf, i dokonać wyboru pomiędzy dwoma śmiertelnymi wrogami: swoim najlepszym przyjacielem a mrocznym księciem, który może wolałby widzieć ją martwą niż pozwolić jej dotknąć swego lodowatego serc.

"Każda wojna niesie ze sobą ofiary."

Najbardziej w tej książce urzekli mnie jej bohaterowie. Megan Chase z początku wydaje się pustą dziewczynką dla której najbardziej liczy się zdobycie wymarzonego chłopaka i bycie bardziej popularną. Oczywiście to tylko pozory, bo z biegiem mijanych stron poznajemy jej prawdziwe oblicze i okazuje się, że zdanie, które wyrobiliśmy sobie na jej temat nie do końca było słuszne. Rob, najlepszy i jedyny przyjaciel Megan, okazuje się być bardziej wyjątkowy niż myśleliśmy na początku. Jest bardzo pewny siebie i sprytny. Można go polubić. Jest jeszcze jedna wiodąca postać- Mroczny Książe. Myślałam, że jest to osoba, która występuje w każdej książce gatunku paranormal romance, nic specjalnego. Ktoś zły ale jednak dobry. Tutaj zdanie na jego temat zmienia nam całkowicie zakończenie. Okazuje się, że jest bardzo trudny do rozgryzienia i jest bardzo złożoną postacią. Tytułowy Żelazny król był dla mnie zaskoczeniem, nie spodziewałam się, że w tej książce może być tak dużo świetnych wątków.

"A ja uśmiechnęłam się, widząc ich emocje tak wyraźnie, jakby były pięknym obrazem - niebieski smutek, szmaragdową nadzieję, szkarłatną miłość. Byliśmy połączenie, wszyscy. Nikt, elfy, bogowie ani nieśmiertelni nie mogli tego zmienić."

Jak już pisałam na początku rozpoczęcie książki było słabe. Czytając pierwsze strony książki nie opuszczało mnie wrażenie deja vu. Na szczęście to uczucie zniknęło bardzo szybko, akcja zaczęła się rozwijać, bohaterowie robili się coraz bardziej ciekawi, otoczenie stawało się coraz bardziej interesujące. Świat elfów jest niesamowity- nie sądziłam, że tak mi się spodoba. Władzę bijącą od króla elfów czuło się bardzo wyraźnie, wszyscy byli mu posłuszni.

"Utrata wspomnień to jak utrata części duszy"

A końcówka, niby wszystko wydaje się w porządku, a tu nagle BUM! zupełne zaskoczenie. Autorka zrobiła nam wodę z mózgu. Dosłownie. Gdy przeczytałam ostatnią stronę nie wiedziałam co mam robić. Czy płakać? Czy krzyczeć? Dawno żadna książka nie wywołała we mnie takich emocji i pewnie dlatego Żelazny Król stał się jedną z moich ulubionych pozycji. I mimo słabego początku otrzymała bardzo wysoką ocenę.

Na zakończenie chcę dodać, że na pewno przeczytam kontynuację, ponieważ muszę się dowiedzieć jak ta historia potoczy się dalej.

OCENA KSIĄŻKI 9/10

Share |

Black Ice- Becca Fitzpartick

9/10 10:01

wydawnictwo Otwarte
data wydania 5 listopada 2014
liczba stron 400

Nie daj się zwieść pozorom!
Britt długo przygotowywała się do wymarzonej wyprawy wzdłuż łańcucha górskiego Teton. Niespodziewanie dołącza do niej jej były chłopak, o którym dziewczyna wciąż nie może zapomnieć. Zanim Britt odkryje, co tak naprawdę czuje do Calvina, burza śnieżna zmusza ją do szukania schronienia w stojącym na odludziu domku i skorzystania z gościnności dwóch bardzo przystojnych nieznajomych. Jak się okazuje, obaj są zbiegami. Britt staje się ich zakładniczką. W zamian za uwolnienie zgadza się wyprowadzić ich

z gór. Gdy dziewczyna odkrywa mrożący krew w żyłach dowód na to, że w okolicy grasuje seryjny morderca, a ona może stać się jego kolejnym celem, sprawy przybierają dramatyczny obrót…

Mówią, że kiedy umierasz, całe życie przebiega ci przed oczami. Nikt nie mówi jednak o tym, że kiedy patrzysz, jak umiera osoba, którą kiedyś kochałeś, doświadczenie to jest podwójnie bolesne, ponieważ przeżywasz na nowo dwa życia, które niegdyś podążały tą samą drogą.

Hej, właśnie wczoraj skończyłam czytać Black Ice i jest to moje piąte spotkanie z autorką, jak można się domyślić czytałam serię Szeptem, która była jedną z tych serii na dłużej zapadającą w pamięć. Ale nie o Szeptem chcę teraz pisać. Dziwnie było mi trzymać w dłoniach Black Ice, ponieważ wiedziałam, że ta książka będzie dobra, musiała być. Pokładałam w tej powieści ogromne nadzieje i bardzo nie chciałam się zawieść. Na szczęście moje modlitwy zostały wysłuchane.

- Każdy musi mieć jakieś sekrety - oznajmił. - Dzięki nim jesteśmy podatni na ciosy.

Na początku chcę wspomnieć o moich wyobrażeniach dotyczących tej książki, które jak się okazało odbiegały od rzeczywistości. Myślałam, że będę czytała thriller , że może będę nawet odczuwać strach, lub adrenalinę płynącą w żyłach bohaterów. Odrobinę się pomyliłam, ponieważ o ile Black Ice jest ciekawym, ale dość przewidującym kryminałem, nie ma w sobie nic z książek o ludzi dla mocniejszych nerwach, a szkoda, ponieważ liczyłam na to, że będę mogła trochę się zlęknąć. Co prawda, jest motyw porwania, są martwe zwłoki, ale czytając wiemy, że wszystko skończy się dobrze. Gdzieś w połowie skapnęłam się kto tak naprawdę jest przestępcą, chociaż może to wcale nie było takie złe, bo poczułam się z siebie odrobinę dumna :)

- Niech cię piekło pochłonie!- Wybacz kochanie, ale już w nim jesteśmy.

Bardzo spodobało mi się miejsce, w którym toczyła się akcja. Góry, śnieg, las i mróz- w połączeniu stworzyli bardzo fajny klimat. Mogłam sobie z łatwością wyobrazić w jakich trudnych warunkach znaleźli się główni bohaterowie, dzięki czemu powieść stała się bardzo realistyczna. Czas trwania akcji obejmuje zaledwie cztery dni, a miałam wrażenie, że tydzień to czyste minimum. Cały czas coś się dzieje, autorka płynnie przechodziła od jednych kłopotów do następnych, nie pozwalając ani na chwilę nudy. Bardzo podobało mi się, że drogi głównych bohaterów w pewnym momencie się rozeszły, więc pozostaliśmy z narratorką, cały czas zastanawiając się co się dzieje u pozostałych. Mogło to by być pewnie irytujące, ale w tym przypadku tak nie było, a wręcz przeciwnie nadało całej historii nutkę tajemniczości. Narracja pierwszoosobowa jest więc zdecydowanym plusem tej książki.

- Jak go poznałaś?- Nie uwierzyłabyś.- To rozwoziciel pizzy. Chłopak twojej najlepszej przyjaciółki. Facet, który niósł trumnę na pogrzebie twojego stryjecznego dziadka Ernesta. Jestem blisko?

Jeśli miałabym sprecyzować gatunek Black Ice, to powiedziałabym, że jest to kryminał połączony z romansem. Bardzo zabawne było zachowanie głównej bohaterki, ponieważ miałam wrażenie, że bardziej bała się, że cierpi na syndrom sztokholmski, niż tego, że może umrzeć, ale ludzie w stresujących sytuacjach pewnie nie myślą racjonalnie...
Jeśli chodzi o bohaterów, to jestem naprawdę mile zaskoczona.
Britt, była dziewczyną naprawdę dającą się polubić, inteligentna, ale nie pyszałkowata. Normalna nastolatka, która nie mówi co chwilę jaka to ona jest nieśmiała i jakie jej życie jest okropne.
Jej przyjaciółka jest za to okropna, znaczy jej charakter jest okropny i myślę, że znam kilka osób podobnych do niej.
Calvin- on, no, miał drobne problemy, ale więcej Wam powiedzieć nie mogę. Trochę mi go było w niektórych momentach żal.
Jest jeszcze dwójka osób, którzy są istotną częścią tej opowieści, ale ich poznacie sami :)

Podsumowując: Black Ice, to książka, która mnie nie zawiodła, a nawet mogę napisać, że bardzo mi się spodobała. Pomimo tego, iż była przewidywalna, zdarzyło się w niej kilka momentów, których kompletnie się nie spodziewałam. Nie ma w jej przypadku ograniczeń wiekowych. Ta pozycja, może być ciekawa zarówno dla nastolatków, jak i starszych czytelników. Mam nadzieję, że po przeczytaniu moich wypocin na temat tej książki, ktoś się na nią zdecyduje i tak samo jak ja miło spędzi przy niej czas.

OCENA KSIĄŻKI 9/10

Share |

Zabrana o Zmierzch- C.C. Hunter

9/10 06:10

Kyle Galen pragnie prawdy aż do bólu. Prawdy o tym, kim naprawdę jest jej rodzina, prawdy o chłopaku, z którym powinna być – i prawdy o znaczeniu jej ogromnych mocy. Ale jest tylko o krok od odkrycia, że pewne sekrety mogą zmienić jej życie na zawsze… i to niekoniecznie na lepsze.

W końcu, gdy ona i Lucas się zbliżają, Kylie odkrywa, że jego paczka zabroniła im być razem. Popełniła błąd wybierając jego zamiast Dereka? A nie tylko ten romans ją niepokoi. Nawiedza ją dotknięty amnezją duch, przynosząc ze sobą przerażające ostrzeżenie: ktoś żyje i ktoś umiera. Kylie rozpoczyna wyścig, aby odkryć tajemnicę i chronić tych, których kocha i w końcu odkrywa prawdę o swoim nadnaturalnym pochodzeniu, które jest zupełnie inne – i bardziej zadziwiające – niż mogłaby sobie kiedykolwiek wyobrazić.

Och, ach, ja chcę więcej, nie! Dlaczego to się już skończyło. Co to znaczy? Jak? Gdzie? Kiedy? Co z Kyle? Boże, dlaczego ona nie jest z Derekiem, ale z drugiej strony kocham Lucasa!!!Co ja mam zrobić ze swoim życiem. Zjeść snickersa?

Tak. To się stało. Walnął we mnie piorun.

Pochłonęła mnie woda.

Porwał mnie churagan.

Przeczytałam Zabraną o Zmierzchu.

I znowu się zakochałam.

Właśnie wczoraj skończyłam czytać tą książkę i chyba widać to po moich emocjach, a były one jak najbardziej pozytywne. Jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że ta książka to jeden wielki paradoks. Dlaczego? Język autorki i styl pisania jest raczej słaby. Cała książka to jeden wielki dialog. Tu prawie w ogóle nie ma opisów. Są same utarte schematy, dobra dziewczyna, zła dziewczyna, obecny, dobry chłopak i były, bardziej emocjonalny chłopak, a główna bohaterka jest miła sympatyczna i oczywiście wyjątkowa, bo jak mogłoby być inaczej??? Mimo tego wszystkiego ,tej książki się nie czyta, ją się je. Pożera wraz z okładką w ciągu kilku, jakże krótkich godzin. Nie spotkałam się jeszcze z takim przypadkiem, gdzie książka, która nie powinna mi się spodobać, wywołuje na mnie takie wrażenie. Jest to już moja trzecie przygoda z tą autorką i muszę przyznać, że pierwsza część tak bardzo mi się nie spodobała, ale dwie następne kompletnie mnie oczarowały. Mam nadzieję, że dwa kolejne tomy, które jeszcze nie wyszły także podbiją moje serce i dlaczego muszę na nie tak długo czekać ??????????????????????????????????????

Czy zapomnieć o kimś boli bardziej niż pogodzić się z jego błędami?

Okej, żeby ogarnąć ten bałagan, który właśnie zrobiłam w waszych głowach, zacznę od bohaterów.
Kyle- główna bohatera, nastolatka, która zostaje wysłana przez mamę do Wodospadów Cienia, jak słyszała, jest to jakby obóz dla trudnej młodzieży. Nic bardziej mylnego. Okazuje się, że jest to obóz, ale dla istot nadnaturalnych, w okresie dojrzewania. Ach... życie to może być jednak pokręcone... Tak więc Kyle, zaprzecza, że przecież ona jest normalna (bez urazy) i nie jest żadnym wybrykiem natury( bez urazy) i że to na pewno pomyłka ( bez urazy). Okazuje się, że jednak nie. Piszę od razu recenzję trzeciej części, ponieważ pierwsze dwie czytałam dosyć dawno, chcę Wam jedynie powiedzieć, że są tak dobre jak trzecia i zachęcam Was do przeczytania, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. Wracając do Kyle, w trzeciej części, mimo, że nadal próbuje odkryć kim jest udało jej się zaakceptować, że nie jest człowiekiem, w trakcie Zabranej o Zmierzchu ona nawet sama się do tego przyznała. Widać więc jaką dużą przeszła zmianę i jak bardzo dojrzała przez dosyć krótki okres czasu. Jest jednak malutka rzecz, dzięki której wiemy, że jest nastolatką. Derek Lucas Lucas Derek Lucas Derek Derek Lucas...
Została na Lucasie, ale ja jestem Team Derek, ale o nich za chwilę.
W trzeciej części kontynuuje swój dylemat, którego wybrać i chyba ten wątek powinien być najbardziej banalny, a podobał mi się najbardziej XD. Ja już siebie nie rozumiem. Okej, idziemy dalej.

Derek- go w tej części nie ma prawie w ogóle, znaczy jest, ale tak jakby go nie było, bo niby kocha Kyle ale o nią nie walczy :(
Lucas- jego z kolei już mam dosyć, wilkołaki mi się przejadły i on jest taki trochę... denerwujący
Reasumując, kocham ich obydwu, ale Dereka mocniej :)
Jeśli chodzi o perypetie dwóch przyjaciółek Kyle, to czarownica (nie pamiętam imienia) zmieniła swoje zdanie dotyczące przystojnego zmiennokształtnego, a wampirzyca Della jest tak samo nieodgadniona jak w poprzednich tomach.

Jesteś dla mnie najważniejsza, Kylie. Wszystko mnie w tobie fascynuje. To, jak błyszczą ci oczy, gdy się uśmiechasz. Dźwięk twojego śmiechu. (...) Kształt twoich ust. Ich dotyk na moich. (...) Twój nos. To jak zadziera się na końcu. (...) I kocham to, jak kichasz.

Ta część jest niezwykle przepełniona akcją, ciągle coś się dzieje ,od nadmiaru duchów po wkradających się do snów złych istot. Ucieczki, emocje, taniec przy księżycu, miłość, niebezpieczeństwo, przygoda, strata. Nie mogę napisać, że jest to nudna książka, bo była niesamowita. A końcówka? Końcówka mnie rozbroiła.

Podsumowanie: Książka była świetna, zdecydowanie lepsza od poprzednich i własnie od tego momentu proszę nie czytać dalej, tylko usiąść i czytać.

OCENA KSIĄŻKI: 9/10

Share |

Love, Rosie/Na końcu tęczy- Cecilia Ahern

10/10 06:46

Informacje o książce
autor Cecilia Ahern
tytuł oryginału When Rainbows End
wydawnictwo Akurat
data wydania 3 grudnia 2014
liczba stron 512

Rosie i Alex od dzieciństwa są nierozłączni. Życie zadaje im jednak okrutny cios: rodzice Alexa przenoszą się z Irlandii do Ameryki i chłopiec oczywiście jedzie tam razem z nimi. Czy magiczny związek dwojga młodych ludzi przetrwa lata i tysiące kilometrów rozłąki? Czy wielka przyjaźń przerodziłaby się w coś silniejszego, gdyby okoliczności ułożyły się inaczej? Jeżeli los da im jeszcze jedną szansę, czy Rosie i Alex znajdą w sobie dość odwagi, żeby spróbować się o tym przekonać?

Pozostawiłam więc moją cudowną, inteligentną rodzinę, zanurzyłam się w ciepłej kąpieli i zaczęłam rozważać samobójstwo przez utopienie. Potem jednak przypomniałam sobie o resztkach ciasta czekoladowego w lodówce i wynurzyłam się, nabierając powietrza w płuca. Dla niektórych rzeczy warto żyć.

Mam nową ulubioną książkę. Najbardziej ulubioną, diabelnie dobrą książkę. I wiecie co jest najdziwniejsze? Że zupełnie się tego nie spodziewałam. Całkowicie inaczej wyobrażałam sobie tą powieść. Nie mam na myśli tego, że oczekiwałam więcej. Byłam przekonana, że książka będzie opowiadała losy Rosie i Alexa na przestrzeni max trzech lat. Pomyliłam się raptem o pięćdziesiąt. Ponieważ gdy historia się zaczyna główni bohaterowie wokół których toczy się akcja mają po siedem lat. Gdy kończy, cóż mają koło pięćdziesięciu, sześćdziesięciu wiosen na swoich karkach...

Można uciekać i uciekać w nieskończoność, ale prawda jest taka, że wszędzie tam, gdzie się zatrzymasz, dopadnie Cię Twoje życie.

Nigdy nie czytałam takiej książki. Napisana była w całości za pomocą maili, listów, wiadomości, rozmów na czacie, ale bez żadnego bezpośredniego dialogu i to mogłoby być wadą tej książki, ale było jej największą zaletą. Zakres czasu, w którym dzieje się akcja, pomimo tego, że był bardzo długi nie zagmatwał całej tej historii. To wszystko sprawiło, że książka stała się wyjątkowa. Powtórzę to po raz drugi- nigdy nie czytałam takiej dobrej powieści i chyba nigdy nigdy nie przeczytam drugiej takiej oryginalnej pozycji.

Życie jest zabawne, prawda? Kiedy już myślisz, że wszystko sobie poukładałeś, kiedy zaczynasz snuć plany i cieszyć się tym, że nareszcie wiesz, w którym kierunku zmierzasz, ścieżki stają się kręte, drogowskazy znikają, wiatr zaczyna wiać we wszystkie strony świata, północ staje się południem, wschód zachodem i kompletnie się gubisz. Tak łatwo jest się zgubić.

Jest to dosyć dziwnie, ponieważ nie mogę jednoznacznie określić o

czym ona jest. To wbrew pozorom nie jest tylko historia miłosna dwójki ludzi- Rosie i Alexa. Ta opowieść obejmuje o wiele większy krąg osób. Rodzinę Alexa, jego dzieci, żonę ale także rodziców Rosie, życie jej przyjaciółki i córki. Pokazuje ile rzeczy ma wpływ na to jak wygląda nasze życie. Czasami najmniejszy błąd jest wstanie zmienić wszystko. Zmienić ciąg wydarzeń ale w końcu dotrzemy do tego samego punktu, niezależnie z którego miejsca byśmy startowali, możemy to zrobić. Wystarczy tylko chcieć coś zmienić. Wystarczy spróbować. Głównym bohaterom zajęło odrobinę czasu, żeby sobie uświadomić, że niezależnie gdzie pójdą w snach zawsze będą razem i że nie da się siebie oszukiwać przez całe życie, ale więcej na ten temat nie mogę wam powiedzieć. Nie chcę wam zepsuć przyjemności czytania :) Jednak i tak najbardziej rozbrajający był koniec...

Mam gównianą pracę za gównianą płacę i gówniane mieszkanie za gówniany czynsz. Nie mam czasu na gówniany seks z gównianym facetem.

W życiu nie ma nic pewnego, ale jedno wiem - trzeba ponosić konsekwencje swoich czynów, przyjąć odpowiedzialność za swoje uczynki.

Nie mam czasu, żeby popełnić samobójstwo. Jestem zbyt zajęta przechodzeniem załamania nerwowego.

Wiem, że znajdą się takie osoby, które będą twierdzić,że przeczytałam książkę dla dorosłych i może mają rację, ale uważam, że chyba nie miałam w rękach jeszcze powieści,która otworzyła by mi oczy i tak wiele nauczyła jak właśnie Love, Rosie.

Na tym właśnie polega problem z rajem. Nic tak nie przyciąga Złego.

Dobijamy już do końca i po tym co przeczytaliście może się wam wydawać, że jest to ciężka książka, ale to nieprawda bo przeczytałam ją w dwa dni, czyta się szybko i niezwykle wciąga. Czytając możemy się zrelaksować i jednocześnie czegoś nauczyć, a to zdarza się rzadko. Naprawdę bardzo ciężko przestać mi pisać o tej powieści ponieważ chyba nie umieściłam w tej recenzji nawet połowy rzeczy, o których chciałabym wspomnieć, lecz nie chcę Was zanudzić na śmierć. Wspomnę jeszcze o jednym. Książka została wydana pod dwoma tytułami, ze względu na ekranizacje, zmieniono tytuł Na końcu tęczy na filmowy Love Rosie. Ja przeczytałam tą starszą. Swoją drogą nie mogę się doczekać filmu i na pewno pójdę na niego do kina.

OCENA FILMU: 10/10

PS. Okłada filmowa jest tysiąc razy ładniejsza. :)

Teraz już wiem na pewno, że tam, na końcu tęczy, czeka na mnie spełnienie marzeń.

Share |

Akademia Wampirów- Richelle Mead

7/10 01:22

Światowy bestseller teraz na ekranach kin!
Premiera filmu w Polsce 21 marca 2014 roku.
Tylko najlepszy przyjaciel może ocalić ci życie. Zwłaszcza jeśli twój wróg jest nieśmiertelny.
W akademii imienia świętego Władimira wampiry czystej krwi - moroje - uczą się posługiwać swoimi nadnaturalnymi darami, a mieszańce - dampiry - szkolą się na ich opiekunów i oddanych strażników. Posępne mury kryją jednak więcej mrocznych tajemnic, niż można by podejrzewać. Lissie Dragomir, morojce ze szlachetnego rodu, grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Czy dampirka Rose, połączona z nią telepatyczną więzią, zdoła ochronić przyjaciółkę?
"Akademia wampirów" to cykl powieściowy, który pokochały już miliony czytelników.

Do pierwszej części tej serii mam dość mieszane uczucia, ponieważ pierwszych 100 stron, jak dla mnie nie dało się czytać i de facto przerwałam czytanie. Pewnie nie pisałabym dzisiaj tej recenzji gdybym nie dostała tej książki od mojej chrzestnej. Już tłumacze co w tym takiego dziwnego. Nie czytam książek w wersji papierowej, zazwyczaj są to ebooki na moim laptopie. Dlaczego? Po prostu mnie nie stać. Mam 14 lat i jeszcze sama nie zarabiam (dziwne...). Możecie powiedzieć- A biblioteka? Mieszkam na wsi i nasza biblioteka nie jest zbyt dobrze wyposażona, więc nie mam zbyt wielkiego wyboru. Dostałam książkę do ręki, więc wypadało mi ją dokończyć. Nie żałuje, że to zrobiłam...

Po stu stronach akcja niesamowicie się rozwija i jest tak samo dynamiczna przez kolejne dwie części ( ponieważ więcej ebooków nie znalazłam w necie :/). Jest wątek romantyczny, w sumie dwa i obydwa są świetne, ale nie nachalne. Jeśli rozumiecie co mam na myśli... To jak autorka zbudowała niezwykłe emocje pomiędzy Rose i Dymitrem jest niesamowite, ponieważ z niczego stworzyła coś naprawdę niesamowitego.

Szczególnie zafascynował mnie system istnienia wampirzej społeczności. To w jak dużym stopniu dampiry są zależne od mojorów i że ich zachowania ocenia się pod zupełnie inną skalą.

Mam jeszczę jedną malutką uwagę. Dlaczego wydano tą książkę pod filmową okładką,która jest obrzydliwa, a tak swoją drogą NIE OGLĄDAJCIE FILMU, jest okropny.

Podsumowanie: nie będę pisać już nic więcej. Przy następnych tomach pewnie rozwiodę się trochę bardziej nad wieloma kwestiami ,ponieważ ta książka może być tematem do dłuższej dyskusji :). Ocena książki będzie trochę niższa, ale tylko ze względu na początek.

OCENA KSIĄŻKI: 7/10

Możecie sobie porównać okładki, ale ta po lewo tysiąc razy ładniejsza :).

Share |

Nocna Szkoła - Wybrani

8/10 12:59

Gdy wszyscy wokół kłamią, komu zaufasz?

Świat Allie legł w gruzach. Jej ukochany brat zaginął, a ona została aresztowana – kolejny raz. Rodzice podejmują desperacką decyzję o wysłaniu dziewczyny do elitarnej szkoły z internatem. Akademia Cimmeria nie jest jednak zwyczajną szkołą. Panują tu dziwne zasady, a uczniowie to w większości bogate dzieci wpływowych rodziców. Kiedy jedna z uczennic zostaje zamordowana, Allie zaczyna rozumieć, że Akademia Cimmeria skrywa mroczny sekret. Czy w jego odkryciu pomoże dziewczynie przystojny Sylvain? A może outsider Carter?

Jaką tajemnicę kryje historia rodziny dziewczyny? Kim tak naprawdę jest Allie?

Postanowiłam zrecenzować dla Was pierwszą część z serii Nocna Szkoła. Wbrew pozorom nie jest to książka o wampirach ani innych dziwnych paranormalnych rzeczach.

Z tej serii wyszły obecnie cztery części. Mogłabym zrobić jeden post o wszystkich , ale o każdej z nich mam do powiedzenia bardzo dużo. To moje ulubione książki i okazałabym się potworem gdybym nie poświęciła każdej osobnego wpisu. To tyle tytułem wstępu...

Włączyłam laptopa. Weszłam w ebook-a i zabrałam się do czytania i tak czytam, czytam, przeczytałam może 30 stron. Nuda jak nie wiem. I nagle BUM

Książka zamienia się w czarną dziurę, która wchłonęła cały mój wolny czas przeznaczony na zrobienie tysiąca innych rzeczy.

Nie będę Wam opowiadać o czym dokładnie są Wybrani, bo to nie ma być spoiler, tylko recenzja. Mogę powiedzieć tylko tyle:

Kiedy bohaterka płakała- ja płakałam

Kiedy ktoś się śmiał- ja tarzałam się ze śmiechu po podłodze

Kiedy Allie kochała- ja kochałam

Kiedy ktoś był zdenerwowany- ja kipiałam złością

Gdy umierał mój ulubiony bohater- miałam ochotę rzucić książkę w kąt ale nie mogłam tego zrobić.

Pokochałam i znienawidziłam wiele postaci.

Nauczyłam się tego, że niezależnie od tego kim jesteś i skąd pochodzisz jesteś zdolny do wielkich rzeczy.

Wystarczy tylko chcieć coś zmienić.

Wystarczy wzniecić iskrę odwagi.

Wystarczy być sobą.

Zazwyczaj na końcu postu podaję ocenę książki. Tym razem się wstrzymam. Napiszę tylko, że książka była świetna i to

powinno Was zachęcić do przeczytania. Każdy może w Wybranych odnaleźć cząstkę siebie. I możecie powiedzieć, że moja miłość do tej książki jest przerysowana, ale dopiero patrząc z perspektywy czasu, odkryłam dlaczego tak mi się podoba.

Share |

Atrofia

9/10 12:49

Właśnie przed chwilą skończyłam czytać tą książkę i muszę przyznać, że takiej książki jeszcze nie czytałam . Macie opis z okładki.

Dzieci poczęte naturalnie są niedoskonałe. Dlatego – żeby stworzyć idealnych ludzi – ruszyła produkcja embrionów bez najmniejszych wad genetycznych. Ale tylko pierwsze pokolenie to okazy zdrowia; potomkowie perfekcyjnych ludzi umierają w wieku dwudziestu paru lat. W tym ponurym świecie dziewczęta zmuszane są do poligamicznych małżeństw, by zapewnić przetrwanie gatunku. Rhine, Jenna i Cecily trafiają do ekskluzywnej rezydencji w gaju pomarańczowym, gdzie wszystkie poślubia młody syn właściciela. Serce Rhine bije jednak dla Gabriela, młodego Służącego, który zaryzykuje wszystko, by pomóc jej odzyskać wolność. Dziwaczny świat luksusu i piękna, skrywający mroczne sekrety, rozciąga swoje macki, wabi dziewczęta iluzją. Lecz widmo śmierci wciąż krąży wokół nich, niepogodzonych z losem. Liczą na cud, a każdemu z czymś innym się kojarzy prawdziwe życie.

Ten opis jest tak ogólny, że bardziej być nie może, ale nie chcę spoilerować i dlatego wkleiłam gotowca.

Więc od czego by tu zacząć?

Powieść była niezła. Wszystkie emocje i charaktery były szczere i prawdziwe. Nie czułam, że czytam książkę. Miałam wrażenie, że czytam pamiętnik. Czuję teraz w sobie taką pustkę. Mam tyle pytań do zadania, ale nie che poznać odpowiedzi. Ta niewiedza co będzie dalej, w przypadku tej powieści jest przyjemna. Jest 21.00, więc niedługo pójdę spać i czuję, że będę śniła o tej książce. O Rihne i o Cecily. Będę się zastanawiać co się z nimi stało.

To wszystko chyba znaczy, że powieść mi się spodobała. Wszystko, co się tam działo było niezwykle realne, a sięgnęłam po tą książkę chyba tylko dlatego, że nie miałam innych pomysłów co wziąć do czytania.

Nie żałuje, że sięgnęłam po tą powieść. Ale nie sięgnę po kontynuację. Chcę zobaczyć jak będzie wyglądać koniec tej historii, ale nie chce tego przeczytać. Chce to zobaczyć w mojej wyobraźni.

Wiem jak to niedorzecznie brzmi, ale może czasem bycie niedorzecznym ma jednak sens...

OCENA KSIĄŻKI 8,5/10

Dobranoc

P.S Nie ważne co bym tu napisała to i tak nie pokaże jak ta książka mi się spodobała.
P.P.S Zachęcam Was do przeczytania tej książki, naprawdę warto.

Share |

Pages

#3 Wakacje w Wodospadach Cienia

Dotyk Julii

Cień Nocy

Żelazny Król

Black Ice- Becca Fitzpartick

Zabrana o Zmierzch- C.C. Hunter

Love, Rosie/Na końcu tęczy- Cecilia Ahern

Akademia Wampirów- Richelle Mead

Nocna Szkoła - Wybrani

Atrofia

About me

Today's quote

Labels

Rates

My fav's

Advertise

recent posts

Blog Archive

About Me

Like us on Facebook

Popular Posts